Ans en Bert op wereldreis

Op 29 juli j.l. vertrokken wij, samen met Ellen en Emil, naar Zuid-Afrika om daar onze reis door Namibie en Botswana te beginnen.
Deze reis hadden wij al 3 jaar lang voorbereid en wij verheugden ons hier enorm op. Na een wat tumultueuze vlucht kwamen wij met een kleine vertraging in Kaapstad aan. Daar zijn wij twee dagen gebleven. Een dag hebben wij ons vermaakt in de stad, en hebben onder andere met de hop-on-hop-off bus een toer door de stad gemaakt.
De tweede dag zijn wij samen met een gids naar het wijngebied van Stellenbosch geweest. Daar hebben wij echt geweldige wijnhuizen bezocht en uiteraard veel heerlijke wijnen geproefd.
In Franschhoek hadden wij een geweldige lunch in La Petite Ferme.

Heel bewust hebben wij de keuze gemaakt om de laatste week lekker rustig aan te doen. Wij hadden bedacht om deze week in hotel Royal Decameron door te brengen op Boavista. Onze kamer was 55m2 en alles was superdeluxe. Alleen waren wij dit soort resort helemaal niet meer gewend en er moest duidelijk een knop om. Het hotel was Frans georienteerd en een animatie-team deed zijn uiterste best om iedereen te vermaken. Niet voor ons graag. Wij zaten dan lekker achteraf met ons glaasje wijn de boel te bekijken. Wat een gedoe. Als wij hier 3 dagen waren gebleven was dat meer al genoeg geweest, maar er viel niets aan te merken op het eten en de staff. Alles was piekfijn in orde. Ik denk alleen dat wij hier niet echt geschikt voor zijn. Toch hebben wij ons prima vermaakt.
Ook op Boavista is weinig te beleven, net als op Sal. Dit zal in de toekomst een echte vakantiefabriek worden. Het zal ons niet verbazen dat over een x aantal jaren het ene hotel naast het andere komt te staan. De stranden zijn prachtig. Ik vrees alleen voor de schildpadden die hier jaarlijks hun eieren komen leggen.

Oud en nieuw hebben wij doorgebracht in hotel Xaguate in Sao Filipe. Een mooi hotel en met een heerlijk zwembad. Op nieuwjaarsdag werden wij naar Cha das Caldeiras gebracht, naar pousada Pedra Brabo aan de voet van de vulkaan Pico de Fogo. Ons hotel had geen warm water en allen ‘s avond electriciteit dmv een generator. Op Fogo wordt heerlijke wijn verbouwd en die hebben wij uiteraard uitgebreid getest. Maar het absolute hoogtepunt van Fogo was toch wel de beklimming van Pico de Fogo. Om half 7 in de morgen werden wij door onze gids opgehaald. Het was nog behoorlijk fris toen wij op pad gingen, maar wij kregen het steeds warmer omdat de klim lekker pittig was. Ik was in topvorm. Bert trouwens ook, maar die was dat al. Wij voelden ons soms net acteurs in ‘the Lord of the Rings’, al klimmend tegen die enorme vulkaan. Het was echt kicken toen wij daar boven aan de kraterrand stonden. De afdaling was een leuke ervaring. Bijna ski-end door het losse gruis van de vulkaan. Wij zakten tot onze kuiten in de lapilli. Kom maar op met al die wandelingen!

Na 4 dagen Santo Antao werd het tijd om ons te verplaatsen naar het volgende eiland: Santiago. Inmiddels had ik mijn spieren wat rust gegeven, ik had het gevoel dat ik wel weer een wandeling aan kon. Santiago is het grootste eiland van Kaapverdie. Praia is de hoofdstad van het land. De bevolking is duidelijk Afrikaans qua uiterlijk, terwijl op Sao Vicente goed te zien was dat daar meer Portugese invloed was. Wij werden naar Rui Vaz gebracht, naar pousada Quinta da Montanha. Hier hadden wij geweldig uitzicht over de bergen rond Pico do Antonio. Hier maakten wij een paar mooie wandelingen. Een daarvan liep naar de botanische tuinen. Onderweg stuitten wij op een groep Engelsen die de weg kwijt waren. Althans, hun gids (ook Engels) wist niet meer hoe ze verder moesten. De avond daarvoor hadden deze Engelse mensen ook al bij ons gemeld dat deze gids niet zo goed was. Wij liepen door en hadden het rijk voor ons alleen. Het landschap was prachtig, en na slechts 2,5 uur lopen kwamen wij aan bij de botanische tuin. Wij wisten dat er een kortere weg terug zou moeten zijn, maar aangezien de paden niet best aangegeven waren, durfden wij het niet aan een vreemd pad in te lopen. Wij liepen terug naar het dorpje bij de botanische tuin en hielden daar een pick-up taxi aan (aluguer). Die bracht ons weer terug naar Rui Vaz.
De volgende dag hebben wij een bezoek gebracht aan Assomada, waar een Afrikaanse markt was. Een bonte verzameling van mensen en een zeer kleurrijk gebeuren. De chauffeur had ons gezegd alle tijd te nemen om de markt te bezoeken. Dat hebben wij zeer letterlijk genomen, en na een heerlijke uitgebreide lunch en natuurlijk eerst geslenterd te hebben over de markt kwamen wij weer bij de auto terug. De gids was superbezorgd, want die dacht dat wij ontvoerd waren of zo. De chauffeur was al rondjes aan het rijden om ons te zoeken. Alsof wij makkelijk mee te nemen zijn!

Hier zouden onze eerste wandelingen plaatsvinden. De eerste had ik natuurlijk al achter mijn kiezen: dat was de beklimming naar de lodge. Dat voelde ik al aan mijn spieren. Er waren inmiddels meer gasten uit Belgie aangekomen, en wij besloten de eerste wandeltocht samen te doen. Wij werden met een minibusje naar de rand van de krater gebracht, maar voordat wij daar werden afgezet hebben wij nog een klein dorpje bezocht. Heerlijk dat er geen kinderen op ons af kwamen rennen om geld of snoep te vragen. Nee, ik werd zelfs gevraagd door 2 meisje of zij op de foto mochten. Natuurlijk! Daarna de foto’s even laten zien. Ze vonden het geweldig. Toen begon onze echte wandeling. In totaal hebben wij 3,5 uur gelopen, alleen maar naar beneden. Een afdaling van 1450 meter. Nu is dalen al niet mijn favouriete onderdeel, en tegen de tijd dat wij terug waren bij Kathelijne had ik elastieke benen. Bert rende alleen maar. Die scheen helemaal nergens last van de hebben.
‘s Avonds was het kerstavond. De energiemaatschappij op Santa Antao had bedacht dat er werkzaamheden moesten plaatsvinden tussen 18.00 en 23.00 uur. Het kerstdiner vond dus bij kaarslicht plaats. Het eten was heerlijk, en het werd oergezellig. Wel op tijd naar bed, want de volgende dag stond er nog een wandeling op het programma.
Dit was een prachtige kustwandeling van Cha do Mar naar Ponta do Sol. Het pad was redelijk glooiend en zeer goed begaanbaar. Ik had alleen de handicap dat mijn spieren enorm aan het protesteren waren. Iedere stap voelde ik. Toen wij dachten er bijna te zijn, kregen wij een steile beklimming te verwerken vlakbij Fontainhas. Het leek of dit dorpje tegen de berg was aangeplakt. De huizen hadden fraaie kleuren. Na 5 uur en 45 minuten kwamen wij uiteindelijk in Ponta do Sol aan. Het bier smaakte geweldig.

De veerboot deed er een uur over naar Puerto Novo op Santa Antao. Helaas hebben onderweg wij geen dolfijnen gezien. De zee was als een spiegel dus ik had totaal geen last van zeeziekte. Uiteraard stond er weer een auto voor ons klaar bij aankomst. Wij reisden samen met Doyna en Rob uit Maastricht, die ook via SNP hadden geboekt. Samen werden wij via de ‘ oude’ weg naar de Vallei van Paul, naar Casa das Ilhas gebracht. Deze accomodatie wordt gerund door Kathelijne uit Belgie. In de omschrijving van SNP stond dat wij ca. 15 minuten licht moesten stijgen om bij de accomodatie te komen. Dat viel vies tegen zeg! Wij moesten een zeer stijle berg trotseren. 15 minuten zwetend naar boven. Nu moet ik ook bekennen dat mijn conditie op dat moment zeer te wensen overliet, maar zelfs de geoefende wandelaars kwamen hijgend bij Kathelijne aan.

Toen ik de koffers moest pakken in Nederland had ik in mijn hoofd dat ik deze keer absoluut niet met de rugzak zou gaan reizen. Ik had alle kleding die ik maar leuk vond en misschien zou gaan dragen in de grootste koffer gestopt. Dat heb ik geweten. Het groene monster, zoals de koffer gaandeweg door Bert genoemd werd, was ruim 22 kg zwaar en super onhandig. Bij aankomst bij Kathelijne werd onze babage naar boven gedragen door twee pubers van pakweg 14 jaar. Ik had ontzettend veel spijt van mijn kofferkeuze, want wat had die jongen het moelijk met mijn monster.

Vanaf Sal vlogen wij naar Sao Vicente, naar de hoofdstad Mindelo. Deze stad is beroemd om zijn muziek, kleine kroegjes en restaurants. De muziek heeft wat weg van de Portugese fado, maar dan swingend en met een Afrikaanse stijl. Wij waren hier vlak voor kerst, en op straat was het een gezellige drukte. Mindelo was voor ons vooral een tussenstation, omdat wij vanaf hier per veerboot naar Santa Antao varen. Ook hier konden wij goed zien dat er aan het toerisme gewerkt wordt. In de haven was een spinksplinternieuw complex dat nog officieel geopend moest worden, maar het hele hippe restaurants en bars. Wij vonden het niet goed passen bij Mindelo.

.
Eindelijk, na 2,5 jaar na onze terugkomst van onze wereldreis, heb ik Bert zo ver gekregen om op vakantie te gaan. Hij was er nog niet echt aan toe (zei hij) omdat hij pas een half jaar aan het werk is. Ik daarentegen werk nu al 2 hele jaren en was nu echt wel aan een break toe. De keuze is gevallen op Kaapverdie, omdat dat relatief niet zo ver vliegen is. Op 20 december vroeg vlogen wij vanaf Schiphol. Op dat moment was het -6 graden en sneeuwde het. Toen wij op Sal aankwamen, was het daar 27 graden Celsius. Wat een heerlijk verschil. Sal is een platte pannenkoek waar in Santa Maria een aantal hotels staan. In het dorpje is een klein pleintje met wat terrassen. Daar hebben wij trouwens uitstekend gegeten. Sal was uiteindelijk een plekje om even aan het klimaat te wennen. Wij hebben dan ook een dagje heerlijk geluierd op het strand. Wat ons hier opviel was dat er erg veel nieuwe hotels in aanbouw waren, maar het leek er veel op dat de bouw gestopt was

Ieder jaar verheug ik mij weer op het weekendje met Carla. Na Texel, Nijmegen, Maastricht en Terschelling was dit ons vijfde jaar, dus ons eerste lustrum was een feit.
Ik was alvast op donderdagavond 2 april naar Amsterdam gegaan, want vrijdagmorgen vroeg zouden wij al met de trein naar onze zuiderburen vertrekken. Het weer was prachtig, en al heel snel na aankomst zaten de dames pontificaal met een glas wijn en een grote pan mosselen, op een terras in de volle zon in hartje Antwerpen. Een geweldig begin van ons weekend. Vrijdag stond in het teken van shoppen en dat ging ons goed af. Zaterdagmorgen hadden wij ons ingeschreven voor culinaire wandeling inclusief een kookworkshop. Wij werden door Daphne Aalders ontvangen. Een Nederlandse, maar dat kon je al lang niet meer horen. Zij sprak perfect Vlaams! Zij bezocht samen met ons een aantal typisch Spaanse en Portugese winkels en gaf uitleg over een aantal producten. Zij heeft haar bedrijfje (www.foodforfoodies.be) midden in een wat louche wijk van Antwerpen, maar hier bevinden zich wel alle nationaliteiten (Turks, Marokkaans, Chinees en nog veel meer). Het gevolg hiervan dat je hier ook typische winkels kunt vinden. Een geweldig uitgangspunt dus voor Daphne. Na terugkomst in de kookschool gingen wij aan de slag. Wij hadden een leuke groep dames en was erg gezellig en ook heel erg lekker. ’s Avonds hebben wij maar niet meer gegeten, want wij waren goed vol. Nadat wij zondag de Vogeltjesmarkt nog hebben bezocht, vertrokken wij in de loop van de middag weer met de trein naar huis. Het was weer een oergezellig weekend. Wij gaan maar alvast gaan nadenken waar wij volgend jaar naar toe gaan.

Samen met Ellen zijn wij gisteren naar de vakantiebeurs geweest. Wij hadden niet verwacht dat het zo verschrikkelijk druk zou zijn. Ik denk dat de gemiddelde leeftijd van de bezoekers ongeveer 65+ was! Wij waren daar om alvast te onderzoeken waar onze bestemming in 2011 (!) zou liggen. In dat jaar kennen wij elkaar namelijk 25 jaar en dan is het de bedoeling om met z’n vieren van een verre vakantie te genieten. Dan kan Emil zich alvast geestelijk gaan voorbereiden op een aantal vlieguren….
Op de beurs werden wij aangesproken of wij met een Alpaca op de foto wilden. Ach, waarom niet. Daarom zijn wij te bewonderen op bijgaande foto.
Ook hebben wij de stand van Euromania nog even bezocht. Het reisburo van Felix en Janus, die geweldige vakanties organiseren binnen Europa met als hoofdthema’s: genieten van de natuur, lekker eten, en wandelen. Met hen gaan wij zeker nog eens op pad!